ŚRODA POPIELCOWA 

tzw. POPIELEC

staropolska 

WSTĘPNA ŚRODA

Koniec karnawału,
w kalendarzu katolickim jest to pierwszy dzień wielkiego postu. 

Przypada na 46 dni kalendarzowych przed Wielkanocą
(okres postu to 40 dni, bez wliczania niedziel).

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa poszczono przez okres 40 godzin – w Wielki Piątek i Wielką Sobotę. Post trwający przez 40 dni poprzedzających święto Paschy chrześcijańskiej, najprawdopodobniej rozpowszechnił się w pierwszej połowie IV w. 

 Od początku V w. silniej akcentowano święto Zmartwychwstania Pańskiego, a tym samym do wielkiego postu włączono Wielki Piątek i Wielką Sobotę. 

Aktualna długość Wielkiego Postu ukształtowała się pod koniec pontyfikatu papieża Grzegorza Wielkiego, czyli przełomie VI i VII wieku. 

 WALENTYNKI

 

 dzień szczególnego 

okazywania sobie 

wzajemnej sympatii.

 

 

 "Jeśli nie chcesz mojej zguby,

krokodyla daj mi luby".

źródło: Aleksander Fredro "Zemsta"

 

 

 

 TŁUSTY CZWARTEK

Powiedział Bartek, 

że dziś tłusty czwartek, 

a Bartkowa uwierzyła, 

dobrych pączków nasmażyła.

Geneza tłustego czwartku sięga pogaństwa. Był to dzień, w którym świętowano odejście zimy i nadejście wiosny. Ucztowanie opierało się na jedzeniu tłustych potraw, szczególnie mięs oraz piciu wina, a zagryzkę stanowiły pączki przygotowywane z ciasta chlebowego i nadziewane słoniną. Rzymianie obchodzili w ten sposób raz w roku tzw. tłusty dzień.

Zwyczaj został przejęty przez chrześcijaństwo i nieco odmieniony. Wedle tradycji chrześcijańskiej Tłusty Czwartek rozpoczyna ostatni tydzień karnawału. Jego data zależy więc od daty Wielkanocy. 

 Józef Ignacy Kraszewski (1812-1887)

   Nowy Rok (1886)

Rok Nowy! witajmy Rok Nowy!
Choć włos nam siwizna przyprószy,
Choć cierniem opasze nam głowy,
Choć łzy wyciśnie nam z duszy,
Rok Nowy! witajmy Rok Nowy!

Choć prawda się zaćmi na chwilę,
Choć fałszu nas wrzawa zagłuszy,
Choć prawo da złamać się sile,
My wiarą tą krzepmy się w duszy,
Że każda łza w krzywdach przelana
To lepszej przyszłości jest ziarno,
Że wszystkie zliczone u Pana
I żadna nie pójdzie na marno.

Więc choć nas smagają katusze,
Choć burzą nam grozi rok nowy,
My w górę i serca, i dusze
Podnośmy i oczy, i głowy,
Witajmy, witajmy Rok Nowy!

 

Wiersz pochodzi z książki Zygmunta Glogera „Rok polski”, wydanej w 1900 roku.