Rok 2021

Rok kard. Stefana Wyszyńskiego

Stefan Wyszyński przyszedł na świat 3 sierpnia 1901 roku, we wsi Zuzela. 

Szkołę podstawową ukończył w Andrzejewie, gimnazjum w Warszawie – kończąc szkołę w Łomży. Natomiast seminarium podjął i ukończył we Włocławku. 

Rok 1924 oznaczał dla Wyszyńskiego święcenia kapłańskie. Edukował się dalej na Wydziale Prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Zdobył magisterium, następnie w 1929 roku obronił pracę doktorską. 

Wrócił do Włocławka gdzie działał w Wyższym Seminarium Duchownym będąc profesorem socjologii i prawa kanonicznego. Wraz z początkiem lat trzydziestych trudnił się też pracami redakcyjnymi w miesięczniku „Ateneum Kapłańskie”. Publikował treści antyhitlerowskie co sprawiło, że w czasie II wojny musiał się ukrywać w miejscowości Laski. Działał w AK jako kapelan szpitala. 

W roku 1946 przyjął z rąk prymasa Hlonda święcenia biskupie. Wykładał wówczas na KUL prowadząc również działalność wizytującą podległe mu parafie. 

W roku 1948 został prymasem. W roku 1950 udało mu się zawrzeć z władzami porozumienia, pozwalające Kościołowi na dalszą działalność. Tym nie mniej państwo chciało namaszczać swych księży – patriotów, wobec czego w roku 1953 Wyszyński wydał protest zatytułowany „Non possumus” („Nie możemy”). W tym czasie otrzymał nominację kardynalską, lecz do odbioru nie doszło, bowiem został aresztowany tego samego roku. Dopiero dojście do władzy Gomułki spowodowało zwolnienie go z uwięzienia w roku 1956. 

Później prymas Wyszyński dokładał wszelkich starań w związku z obchodami tysięcznej rocznicy chrztu Polski. Pewnym preludium obchodów był list polskich biskupów do niemieckich z roku 1965, zatytułowany „przebaczamy i prosimy o przebaczenie”, mający w swym przesłaniu pojednać oba narody. 

Z aktywnej polityki nie rezygnował. Prowadził bardzo elastyczny i kreatywny dyskurs z uwagi na tarcia na linii Kościół – państwo. Zawdzięczamy mu doprowadzenie do rozmów skutkujących powstaniem „Solidarności”. 

Zmarł 28 maja 1981 r. w Warszawie. Pośmiertnie otrzymał godność Prymasa Tysiąclecia.

Źródło: https://zyciorysy.info/stefan-wyszynski/ | Zyciorysy.info

 Rok 2021

Rok św. Józefa w Kościele Katolickim

Imię św. Józefa w Ewangeliach pojawia się 14 razy i poświęcają mu one 26 wierszy. 

Więcej na temat Świętego odnajdziemy w apokryfach, które opowiadają o jego rodzinie, małżeństwie, pracy i śmierci, jednak zbyt wiele w nich legend, aby można je traktować poważnie. 

Ewangelie Mateusza i Łukasza podają, że Józef pochodził z rodu króla Dawida.Józef z zawodu był stolarzem i cieślą. Św. Justyn, który żył blisko czasów apostolskich podaje, że Józef wykonywał narzędzia gospodarcze i rolnicze. 

Po zaślubinach Matki (Jezusa), Marii z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego (Mt 1:18). Józef gdy dowiedział się, że oczekuje Ona dziecka, które nie będzie jego potomkiem, postanowił Ją dyskretnie oddalić i nie narażać Jej na zniesławienie. Jednak we śnie ukazał mu się anioł Pański, który rzekł Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów. (Mt 1:20). Józef wziął Maryję do swojego domu, a następnie udał się z Nią na spis ludności do Betlejem, gdzie narodził się Jezus. 

 

Wspomnienie wszystkich (wiernych) zmarłych

Dzień Zaduszny, nazywany także Zaduszkami wywodzi się z modlitw i mszy odprawianych za zmarłych zakonników w średniowiecznych klasztorach. Za inicjatora obchodów tego święta uważany jest św. Odylon, przełożony słynnego opactwa w Cluny. 

Na początku VII wieku św. Izydor z Sewilli zalecał mszę w intencji zmarłych w poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego. Na początku IX wieku opat klasztoru w Fuldzie imieniem Egil zalecał odprawianie mszy i odmawianie psalmów za zmarłych braci w dniu 17 grudnia, w rocznicę śmierci założyciela klasztoru opata Sturmiusza. Amalary z Metzu (zm. ok. 850) postulował objęcie tym zwyczajem wszystkich zmarłych wiernych. Wskazywał na potrzebę modlitwy co najmniej raz w roku. On pierwszy zaproponował przeznaczenie na nią dnia po 1 listopada. 

Uroczystość Wszystkich Świętych

W Polsce jeszcze na początku XX wieku podczas uroczystości Wszystkich Świętych szczególną czcią otaczano żebraków i tzw. proszalnych dziadów, siedzących zazwyczaj przed wejściem do kościołów i na cmentarzach. Na tę okazję gospodynie wypiekały specjalne małe chlebki, zwane powałkami lub heretyczkami. Pieczono je dzień lub dwa wcześniej, gdyż 1 listopada, gdy dusze przodków wracały do swoich domów, nie wolno było rozpalać ognia. Piec miał być bowiem ulubionym miejscem przebywania duchów. Uważano, że jeśli ktoś tego dnia piecze chleb, domostwu grozi pożar.